Dwór w Górkach Wielkich był niezwykły, tak jak jego właściciele zmieniający się przez setki lat. „Hieronim Marklowski, starosta ziemski, dziedzic górecki, nowy murowany dwór w miejsce dawnego modrzewiowego wystawił” (Zofia Kossak, Kłopoty Kacperka góreckiego skrzata). Kolejni spadkobiercy zmuszani różnymi okolicznościami ostatecznie stracili Górki na rzecz Habsburgów i dwór tętniący rodzinnym życiem, stał się spichlerzem austriackiej Komory Cieszyńskiej. Z 200-letnim góreckim dworem związał się ród Kossaków. W 1922 roku po stracie dobytku na Wołyniu podczas rewolucji bolszewickiej syn Juliusza, brat bliźniak Wojciecha – Tadeusz Kossak z żoną Anną, wydzierżawili dwór razem z majątkiem góreckim od skarbu nowo powstałego Państwa Polskiego. W 1923 roku po śmierci męża, Stefana Szczuckiego, zamieszkała u rodziców Zofia z synami. Stare mury stały się znów świadkami odradzającego się życia rodzinnego. W 1925 roku w XVII-wiecznym góreckim kościółku Zofia wzięła ślub z Zygmuntem Szatkowskim. W 1939 roku wybuchła II wojna światowa i rodzina opuściła dom. Okupant przystosował dwór do swoich potrzeb. Po zakończeniu działań wojennych, pod nieobecność właścicieli w maju 1945 roku dwór został spalony. 

Powrót Zofii i Zygmunta z przymusowej emigracji w 1957 roku pozwolił ponownie zatroszczyć się o los ich domu. Myślano o odbudowie środkowej partii z basztą i wyburzeniu bocznych ścian. „Powstałby z tego piękny zabytkowy jednorodzinny dom, w którym Kacperek miałby co robić” (z listu Zofii Kossak, 16 czerwca 1957). Jednakże plany odbudowy starego dworu nie ziściły się. Po śmierci pisarki na wniosek Zygmunta Szatkowskiego 30 grudnia 1968 roku wprowadzono  następujący wpis do rejestru zabytków województwa katowickiego:

„Ruiny dworu z resztkami parku w miejscowości Górki Wielkie, pow. Cieszyn, z w. XVIII: późnobarokowy, murowany z kamienia i cegły, na rzucie prostokąta z ryzalitem na osi elew. od ogrodu, dwutraktowy, piętrowy, elewacje dłuższe 7-osiowe, w otoczeniu reszta parku na obszarze 0,5 ha.Granice zabytku rozciągają się na całość dworu wraz z parkiem 0,5 ha. Uzasadnienie: Obiekt ma poważne znaczenie dla historii i charakterystyki regionu”.

Po roku 1989 spadkobiercy Zofii i Zygmunta postawili sobie za cel przywrócenie do życia rodzinnego gniazda. Niech ten dom, tak jak niegdyś ma szeroko otwarte drzwi dla gości z bliska i z daleka.